Uit liefde voor God en gehoorzaamheid aan Hem koos ze voor het leven van haar kind.

Het verhaal van Deborah. Ze was onbedoeld zwanger en ze had het idee dat een abortus de enige oplossing was. Maar de Heilige Geest sprak tot haar hart.

Ze was 38 jaar en had geen vaste relatie. Toen bleek ze zwanger en eigenlijk kon ze het niet geloven. Na contact met de huisarts waar ze had aangegeven dat ze het kindje niet wilde, kreeg ze de gegevens van de abortuskliniek. Ze ervaarde de Heilige Geest; ‘God geeft leven en God neemt leven.’ Ze had bedacht dat ze God buiten dit proces wilde laten, maar in haar hart wist ze dat God sprak.

Online ging ze op zoek naar hulp en ze kwam bij ‘Er is hulp’ uit. Ze had nog aan niemand vertelt dat ze zwanger was. Alleen aan de vader. Hij was positief over de zwangerschap, maar ze zag geen toekomst met hem. Ze vertelde aan hem dat ze het kindje niet wilde houden en hierop reageerde hij erg teleurgesteld.

Naar de abortuskliniek

Ze had besloten dat ze een abortus wilde en ze dacht: ik zet mijn verstand op nul en ik ga dit gewoon doen. God gaat me vergeven. De dag kwam dat ze naar de abortuskliniek toeging. Ze vertelt: ‘Er hing een hele sterke geur.’ Ze omschrijft het als de geur van dood. Meteen voelde ze: dit is niet goed. Ze vertelde de verpleegkundige over haar situatie, dat ze het kindje niet wilde, dat er al twee kinderen waren, ze geen vaste relatie had en ze wilde eigenlijk niet opnieuw moeder worden, daarbij kon ze het financieel niet dragen. Voor zichzelf normaliseerde ze haar situatie dat abortus logisch zou zijn. De verpleegkundige maakte het klein, want ze vertelde over de abortuspil en dat het net een heftige menstruatie zou zijn. Ze had het niet over een baby, maar over een probleem. Door de abortus zou het probleem worden opgelost.

Op het moment dat de verpleegkundige onderzocht hoe groot de baby was, stond het scherm een beetje van Deborah afgedraaid. Maar ze wilde graag meekijken. Het was niet zo dat ze het helemaal niets kon zien, maar ze had het gevoel dat de verpleegkundige dit niet wilde. Toen zag Deborah iets van de echo en realiseerde ze zich: dat dit niet over een probleem ging, maar over haar baby! Dit was heel confronterend en verwarrend voor haar. Ze bleek acht weken zwanger te zijn. Ze uitte haar twijfel naar de verpleegkundige. Dat bleek niet in goede aarde te vallen, want de verpleegkundige ging haar er nu aan herinneren waarom ze graag de abortus wilde en ze herhaalde zo ongeveer alles wat Deborah had opgenoemd. Toen voelde ze dat deze vrouw haar grens over ging. De verpleegkundige werd heel dwingend en ze zei: ‘Denk je dat je het nu wel aan kan?’ Ze dacht: jij gaat me niet vertellen wat ik moet doen. Dit was het moment dat ze vertrok uit de abortuskliniek en toen ze in de auto zat heeft ze ‘Er is hulp’ gebeld.

Schaamte en geloof

Deborah vertelt dat ze dealde met veel schaamte over dat ze niet getrouwd was en zwanger. Ze zag tegen het alleenstaande moederschap op. Ze heeft toen een keuze gemaakt op basis van haar geloof. Ze koos niet voor haar gevoel van schaamte en schuld. Het gevoel om zo snel mogelijk van ‘dit probleem’ af te zijn. Ze koos voor het leven van haar kind uit liefde voor God en gehoorzaamheid aan Hem.

Rond de twintig weken heeft ze het pas aan haar omgeving verteld dat ze zwanger was. Het was een pittige tijd, want ze kreeg geen steun van haar familie. Voor haar was dit ook een proces van overgave aan God. Ze kreeg veel steun van ‘Er is hulp’ en zij hebben haar erdoorheen geholpen. Dit heeft ze als heel liefdevol ervaren. Zo kwam er een buddy één keer in de twee weken langs. Haar dochter is helemaal gezond geboren en de kraamtijd was juist een hele mooi periode. Toen kwam ook de acceptatie van haar omgeving.

Begrip

Ze begrijpt vrouwen die een abortus overwegen heel goed. Ze heeft ook meiden mogen begeleiden die een abortus overwogen. Ze ervaart dat God haar juist door haar verhaal haar inzet om anderen tot zegen te zijn. Ze schrok er wel van hoeveel vrouwen worstelen hiermee. En ze zegt: ‘Dat zijn niet de meisjes van 16 jaar of de vrouwen die verkracht zijn.’ Ze heeft aan verschillende praatprogramma’s mogen meedoen om het pro-life geluid te laten horen. Het eerlijke verhaal is ook dat haar situatie niet altijd makkelijk is. Ze is alleenstaande moeder en ze merkt dat ze minder energie heeft dan toen de oudsten klein waren.

Welke plek had de kerk?

Toen ze zwanger was zocht ze hulp bij een neutrale partij, dat voelde veiliger. ‘Het is iets heel intiems zo’n besluit. Je weet niet hoe mensen in de kerk reageren.’ Ze vertelt dat ze in haar hele leven nog nooit iets over abortus in de kerk heeft gehoord. Natuurlijk speelt dit in de kerk, maar men praat er niet over. Ze denkt dat voorgangers niet over abortus durven te spreken.

Ze heeft later veel meiden gesproken die ook hiermee worstelden maar geen hulp kregen vanuit de kerk. Misschien dat er toch een gevoel van oordeel over is. Toen Deborah met haar verhaal naar buiten kwam, ervaarde ze dat mensen zich erin herkenden. Door erover te praten ontstaat er ook veiligheid. Ook deelde een vrouw dat haar dochter haar kleinkind had geaborteerd. Volgens Deborah is er veel verborgen leed, juist doordat er niet over gesproken wordt. Ze hoopt dat de kerk een plek is waar mensen niet veroordeeld worden, maar dat er ruimte is om er over te praten. Ook dat dit onderwerp meer aandacht gaat krijgen in de kerken.

Advies voor vrouwen in dezelfde situatie

Ze zegt: ‘Jouw situatie blijft nooit hetzelfde, uiteindelijk verandert het.’ Op dat moment zelf kon ze moeilijk verder kijken naar een jaar later. Het voelde als een dal van diepe duisternis. Maar zegt ze: ‘Dat gevoel gaat over. Er gaat een nieuwe tijd komen en soms moet je daar even doorheen. Zorg dat je mensen om je heen krijgt die samen met jou deze tijd doorkunnen gaan.’ Ze kan zich nu geen leven meer zonder haar dochter voorstellen. Er komt een moment dat je je realiseert dat je kind bedoeld was om je leven te verrijken en dat je liefde voor en van je kind ervaart. Voor God is niets onbedoeld.

Relatie met God

Ze heeft zichzelf moeten vergeven en ze heeft God persoonlijk leren kennen. Als je met een onbedoelde zwangerschap te maken hebt gehad, kan moeilijk zijn om zelf naar God te gaan, want er ging veel verdriet mee gepaard. Deborah heeft ervaren dat ze iets fout had gedaan en ervoer hierdoor ook een stukje afwijzing. Het heeft ook tijd gekost om zichzelf te vergeven voor de keuzes die ze had gemaakt. Ze realiseerde zich ook heel goed dat door een abortus te doen het ‘probleem’ niet opgelost zou zijn.

God heeft haar laten zien dat ze instaat is, om een besluit te nemen waar heel veel kritiek op zou komen. Ze heeft hierin gekozen voor God. Hij liet haar een visioen zien. God wilde iets anders voor haar dan de abortus. Hij had haar gezegd: ‘We gaan dit samen doen. Er komt acceptatie van je omgeving, ook dat je jezelf vergeeft en dat je je kind omarmt. Dat kan tijd kosten.’ Ondanks dat wij zondigen is God genadig en heeft alles omgedraaid en dat wil Hij elke dag weer laten zien.